آیا این تقدیر من است...؟

تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم وافسوسِ دوری تورا بِخورم؟

درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند.
افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی!

 افسوس که سرنوشت برای ماجدایی را رقم زد.

افسوس که هر چه بِدوم و بِدوم ...... تو دور و دورتر میشوی.

گفتی ما بدون هم خوشبخت هستیم.

  اما. ...

 اما....

 خوشبختی من در با تو بودن بود.

 افسوس که خوشی ها تمام شد. افسوس که با هم بودنها تمام شد.

 اما اگر تو بدون من خوشبخت هستی، دوری را تحمل می کنم.

من وتو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد ،

تا دوسر ما را عاشقانه به هم برساند.

 وتا آخراین دنیا موازی خواهیم ماند...
لعنت به این دنیا...

لعنت به این دنیا...